เป็นพระที่ถูกข้นพบโดยบังเอิญเมื่อประมาณ ตุลาคม 2550 ตอนที่เจ้าของบ้าน ต่อเติมบ้าน ซึ้งบ้านหลังนี้ได้ อยู่ในเขต ตำบล อโยธยา อ.พระนครศรีอยุธยา จึงเป็นที่มาของ นามพระเครื่องกรุนี้ ว่า "พระเครื่องกรุอโยธยา" มีหลากหลายพิมพ์ ลักษณะพระเป็นพระเนื้อดินขาว มีการเคลือบผิวด้วยน้ำเคลือบ เซลาดอนขาว เคลือบ เหลือง เขียว และ ลงน้ำทอง และยังมีพระพิมพ์ต่าง พระเนื้อดินเผาเชียงแสนหน้าตักประมาณ 1 นิ้ว
**ลักษณะพิมพ์ทรงชนิดเคลือบ ได้รูปทรงมาจาก พระพุทธชินราช แต่ศิลปะการออกแบบพุทธศิลป์เป็นแบบอยุธยา การลงน้ำทองเป็นการลงในลักษณะแบบอยุธยา เป็นการลงแบบเรียบง่าย ไม่เน้นลายละเอียด เหมือนในช่วงรัตนโกสินทร์ พระชุดนี้มีไม่มาก อยู่ในราวร้อยกว่าองค์ ซึ้งบางท่านเก็บไว้ยังไม่ทราบเลยว่าเป็นการลงน้ำทอง เพราะมีคราบกรุจับหนาในบางองค์ บางท่านที่บ้านน้ำท่วมบ้าน พอน้ำแห้ง ก็ไปทำความสะอาจหิ้งพระ ก็ต้องตกใจเมื่อเปิดพระที่อยู่ในกล่องไม้ขึ้นมาดูก็เห็นเป็นพระสีทอง จึงน้ำมาให้ผมดูและถ่ายรูป เก็บไว้ ผมจึงได้มีโอกาสได้เห็นองค์ที่เป็นทอง จริงๆเป็นครั้งแรก เพราะเคยได้ยินมานานนับปีๆ ว่ามีองค์ที่เป็นทองด้วย แต่ไม่ทราบว่าเป็นทองคำทั้งองค์หรือ เป็นการลงรักปิดทอง แต่พอมาเห็นพระกรุอโยธยาองค์นั้นก็ดีใจทีตามหาจนพบจนได้ ที่แท้ก็เป็นการลงน้ำทองแบบ เครื่องเบญจรงค์